Een artikel over kleur bekennen in een verdeeld politiek klimaat  

Ondanks alles geloof ik in vergeving

Met de deur in huis

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Vroeger was ik rechts, zowel politiek als religieus. Om verschillende redenen overigens. 

Voor sommigen maakt mij dat één van de medeveroorzakers van de shit waartegen ik op dit moment met Extinction Rebellion de barricades op ga. Tegen de klimaat- en ecologische crisis, tegen sociale onrechtvaardigheid. 

Ik was onderdeel van een systeem dat nog steeds een te grote voetafdruk op de aarde achterlaat, van een systeem dat zijn voet in de nek legt van groepen die volgens ‘ons’ minderwaardig zijn.  

Hand in eigen boezem

Kijkend naar ras, religie, gender, welvaartsniveau en de aarde als geheel was ik de onderdrukker. Bewust of onbewust, passief en actief. 

Maar hé, wake up call, Ik ben nog steeds onderdeel van dat systeem…

En jij ook. 

Vind je van niet? Laten we dan een keer een kop koffie of thee drinken. Het is een discussie die ik graag verlies. 


De schaamte voorbij 

Mijn mening is dat, voor we anderen blamen en shamen, we onszelf in de spiegel moeten durven aankijken. 

Want wees eerlijk, niemand is zonder schuld. Allemaal maken we fouten, allemaal zijn we onderdeel van een systeem dat niet helemaal, of helemaal niet, klopt. Er is niemand die volmaakt is. 

Maar net zo goed als we de ander niet teveel op de nek moeten zitten, moeten we onszelf ook niet te lang de last van de schuld op de schouder leggen. 


Vergeving

Want ondanks alles geloof ik in vergeving. Niet in ontkenning, dat shit nooit gebeurd zou zijn, of dat jij daar geen aandeel in had. Niet in bagatelliseren, dat het allemaal niet zo erg is, dat je het niet zo bedoeld had. Niet in oppoetsen of verpakken in schone schijn, dat het eigenlijk best tof is wat je deed. 

Ik geloof in vergeving, in de erkenning dat er iets serieus mis is gegaan, maar dat je daar niet tot in de eeuwigheid aan vast hoeft te zitten. Dat er een weg vooruit is. 

Ondanks alles geloof ik in heling 

Proces versus einddoel

Zoals ik aan het begin al benoemde, ik WAS rechts. Dat ben ik niet meer. Dat betekent niet dat ik nu links ben, want ik ben ook niet-links, en zeker ben ik niet van de middenmoot. (Maar volgens mij word ik van het laatste door niemand verdacht.)

Ik probeer mezelf de vraag te stellen: hoe word ik vandaag een beter mens dan ik gisteren was, en hoe ben ik morgen een beter mens dan vandaag. 


De oude versus de nieuwe onderdrukker

En een beter mens word ik niet door mezelf op te sluiten met een groep van volledig gelijkgestemden. Een beter mens word ik niet door mijzelf een rechts of links verdomhoekje in te trappen. Of in het midden af te wachten wie de winnaar wordt en me aan te sluiten bij de nieuwe onderdrukker.

Zoals de natuur zowel zonlicht als shit nodig heeft om te groeien, heb ik zowel mensen nodig die mij optillen en empoweren, alsook mensen die kritisch op mij zijn en mij wijzen op mijn blinde vlekken. 


Leef gezond enga naar buiten

Zoals maar weinig mensen gebaat zijn om, willen ze gezond blijven, de hele dag binnen te zitten, zo zie ik ook de noodzaak om buiten mijzelf te kijken, buiten mijn zuil, buiten mijn bubbel. 

Want de wereld is ziek; de aarde en haar bewoners sterven aan virussen die we niet zien, en aan klimaat- en ecologische veranderingen die we niet kunnen óverzien. 


Heling

Maar ondanks alles geloof ik in heling. Ik geloof dat ik beter kan worden, elke dag opnieuw. Ik geloof ook dat ik kan bijdragen aan de genezing van de aarde.

Ik kan daarom niet alleen mezelf zijn,  ik moet mezelf zijn ‘ten opzichte van jou’. Ten opzichte van de ander, ten opzichte van het ander. Luisteren naar wat jij nodig hebt om te kunnen helen, luisteren naar wat jij nodig hebt om te kunnen veranderen.

Mijn roeping is daar waar mijn talenten raken aan de nood en behoeften van de wereld. Dat is geen tegenstelling, maar een wisselwerking. 

Ondanks alles geloof ik in verbinding


Gebroken wereld

We leven in een gebroken wereld, maar wel een wereld waarin heling mogelijk is. Dat kan alleen als we bereid zijn de kuur aan te passen aan dat wat geheeld moet worden. Daar hebben we elkaar voor nodig, omdat we aan elkaar het juiste perspectief kunnen bieden, omdat jij mij kunt ondersteunen waar ik zwak in ben. 


Daarom moeten we de handen ineen slaan. Daarom moeten we de armen om elkaar heen slaan. Dat jij zowel jij in mij geborgen bent als ik in jou.

 

Geen eenheidsworst

Wat ik voor me zie is geen wereld waarin iedereen hetzelfde ideaal nastreeft, geen wereld waarin iedereen in hetzelfde (oude of nieuwe) gareel loopt, geen wereld waarin we ons alleen veilig voelen bij wat aan ons gelijk is. Maar een wereld waar verschillen elkaar kunnen omarmen en versterken. 

Wat ik voor mij zie is een nieuw soort wereld, waarin verschillen gaan over balans in plaats van over concurrentie. Waar groei gaat over elkaar optillen in plaats van over landjepik. En waar lijnen niet bedoeld zijn als scheidslijnen, maar bedoeld zijn om individuen te verbinden tot een symbiotisch geheel. 

Ik geloof in een wereld waarin we de kunstmatige schijn voorbij zijn en in de ander het goddelijke licht durven ontdekken. 

Ook al moeten we daarvoor door een hele dikke huid heen prikken, ook al is dat die van onszelf.