Geschreven op 21 november 2017. Inmiddels is de definit  scheiding een feit geworden

***

Mijn vrouw en ik zijn “time out”.

Gescheiden, voor onbepaalde tijd. Met terugkeeroptie. Geen terugkeer garantie. Vanaf half augustus wonen we op verschillende plekken, doppen we onze eigen boontjes en koken we ons eigen sop gaar.

Soms voelt dat zelfzuchtig. Soms voelt dat eenzaam. Maar het voelt ook goed.

Het is goed dat er nu een periode is waarin we onszelf kunnen louteren. Een periode waarin we orde kunnen scheppen in de chaos die is ontstaan gedurende onze 12,5 huwelijk. Een periode waarin we onszelf kunnen terugvinden en een beter persoon kunnen worden. Zelfs voor elkaar. Zelfs wanneer de liefde stopt.

Ik heb zeker ook mijn dalmomenten.

Dan loop ik als een zombie over de werkplek, ziet mijn kamer eruit alsof er een bom ontploft is of vind ik mijzelf jankend terug in mijn auto. Soms vraag ik me af hoe het zover is gekomen. En hoe nu verder? En soms zijn de emoties zo diep, dat er geen woorden voor zijn. Een plek waar taal en rede tekort schieten en waar ik alleen nog maar kan ervaren.

En in de woestijn van mijn leven heb ik de liefde nooit zo intens ervaren zoals nu.

En dat is niet omdat ‘een man pas weet wat hij mist als ze er niet is’. Integendeel. Ik ben nog nooit zo sterk geweest als nu. Ik heb meer ritme. Ik eet gezonder. Mijn stressniveau is op een all time low. En ik voel me gelukkiger dan ooit.  Het verschil zit hem er niet in dat mijn problemen kleiner zijn dan een paar maanden terug. Integendeel. Ik heb met veel meer dingen te dealen dan ooit tevoren. Maar het grote verschil zit hem in dit:

It’s all about perspective en het nemen van stappen in de goede richting.

In plaats van het idee dat het elke dag slechter wordt en uiteindelijk alle goeds en energie uit je leven weg ebt heb ik mezelf 180gedraaid. Het is nog steeds laag water, maar het tij is gekeerd. We gaan langzaam de goede kant op. Tot het leven weer overvloedig is.

Twee dingen heb ik gedaan om de verandering in gang te zetten.

Ten eerste heb ik het probleem zoveel mogelijk op mijzelf betrokken. Ten tweede ben ik erg open geweest over mijn situatie wat ik ervan dacht, wat ik wilde veranderen en wat ik nodig had.

Door de ontstane situatie zoveel op mezelf te betrekken ontstond er ruimte voor heling.

De energie die ik had kunnen steken in vingerwijzen heb ik erin gestoken om actie te ondernemen die heeft bijgedragen aan mijn groei. In het kort is dat: het organiseren van de nodige praktische zaken, het doorbreken van de nodige remmingen en het voeren van gesprekken met zowel vrienden als professionals. Hierdoor ben ik dichter bij mijn authenticiteit gekomen. Mijn eigen waarde.

Door breed te delen waar mijn gedachten en noden zich bevonden heb ik veel hulp gekregen.

Meer dan ik nodig had. Veel meer. En ook uit onverwachte hoeken. In deze periode, waarin zelf niets had te geven, leerde ik de kracht van ontvangen. Ontvangen is niet zielig. Ontvangen geeft het dubbel signaal dat enerzijds je nood wordt onderkend. Maar nog veel meer, dat er mensen zijn die bereid zijn om aan jou te geven. De waarde van de medemenselijkheid.

De liefde voor mijn Rosy, mijn dochter  van 7, is ook gegroeid. Doordat mijn stressniveau een duikvlucht heeft genomen heb ik meer geduld, heb ik meer energie om mijn aandacht aan haar te geven en  ben ik beter in staat om contact met haar te maken.

En er is één iemand die  net zoveel van Rosy houd als ik. En dat is mijn vrouw.

En als het om Rosy gaat hebben mijn vrouw en ik een goede en ontspannen verstandhouding. Omdat we weten dat wij allebei het beste voor Rosy zoeken. Ik prijs ons gelukkig dat we van onze dochter geen oorlogsgebied hebben gemaakt. En dat Rosy geniet als nooit tevoren.

Dit alles gaat ver voorbij plichtsbesef. Ver voorbij de spanning of het allemaal wel genoeg is. Ver voorbij de mooie woorden. Hier wordt over het  goede niet gedebatteerd, hier is het gemanifesteerd.

Juist in die onuitgesproken vanzelfsprekendheid van het goede zoeken zie ik de liefde.

Een liefde die als een allesdoorsijpelend licht in mijn leven schijnt.  Dit licht is intens. Dit licht is oogverblindend. Dus sluit ik mijn ogen en ik geniet. Want het is goed. En het wordt nog beter.