‘De wereld is niet meer veilig’, zegt de een.

‘De wereld is nog veilig genoeg’, zegt de ander.

 

Beiden hebben wellicht gelijk.

GEBROKEN_WIT

 

De ladder

Ik stond deze week weer eens (voor mijn werk) op een ladder. Omdat ik geen last heb van hoogtevrees voel ik mij behoorlijk veilig op een ladder.

Als ik echter een collega vraag de ladder op te gaan, vraag ik altijd of hij hoogtevrees heeft.

Zo ja, dan mag hij er niet op.

Het gevoel van veiligheid op de ladder heeft namelijk maar een klein beetje te maken met de daadwerkelijk veiligheid van de ladder. Het heeft vooral te maken met wat er gebeurt tussen de oren.

 

Het gevoel van onveiligheid kun je niet bagatelliseren

Dat een gevoel tussen de oren zit maakt het niet minder echt een zeker niet minder relevant.

Angst tussen de oren kan resulteren in knikkende knieën. En… (Vul de rest maar in)

Angst maakt de ladder niet veiliger. Het maakt de ladder onveiliger.

Zo werkt het ook met de wereld.

Angst maakt de wereld niet veiliger. Het maakt de wereld onveiliger.

 

Vertrouwen, …

We hebben meer geloof nodig. Sorry,  vertrouwen bedoel ik.

Vertrouwen dat de ladder ondanks alles toch blijft staan.

Vertrouwen dat de wereld (die al langer meegaat dan de mens) niet naar ‘kingdom come’ wordt gestuurd door een paar malloten.

Vertrouwen dat er nog genoeg mensen zijn waar we wél op kunnen vertrouwen.

En ja, dit vertrouwen is wellicht naïef. Dit vertrouwen is slechts een gevoel en veranderd niets aan de daadwerkelijke veiligheid in de wereld.

Of toch?

… blijf vertrouwen.

Zolang we het in ons hebben om onze knikkende knieën in bedwang te houden lukt het ons vast ook om de goede dingen te blijven doen.

Deel het brood. Organiseer het licht. Blijf verbinden. Maak het leven aangenamer.

Keep the faith.