Honderd, en nog meer.

Hoe een reeks kleine dingen uitgroeide tot…

Ik voel me een gezegend en dankbaar mens.

Ik voel me een gezegend en dankbaar mens. In een periode van mijn leven was ik dagelijks gefrustreerd. Omdat ik niet bij mijn gevoel kon komen. Ik heb leren voelen. Ik heb geleerd gedoseerd te uiten. Ik denk dat het nog beter kan. Maar ik ben nu al heel tevreden. En elke dag een beetje meer. Want op een gegeven moment verlangde ik er naar om één dag niet gefrustreerd te zijn. Uiteindelijk lukte dat (weer). En de teller staat nu op 18 weken.

Één dag Rust

Zondagen zijn voor mij bijzonder. Ze symboliseren voor mij het ‘landen na hectiek’ en ‘basis voor de doorstart naar het nieuwe’. De zondagsrust die mij van huis uit is meegegeven ervaar ik nu als een een recht en een gift waar we soms te weinig gebruik van maken.

Één dag niet gefrustreerd. (Al 18 weken)

Met name de laatste achttien zondagen zijn bijzonder (eigenlijk negentien, want het begon op een zondag). Achttien weken geleden op 24 februari 2019 besloot ik een hele dag niet gefrustreerd te zijn.

 

Kleine stap?

En voor mij was dat een hele stap. Want daarvoor was ik (bijna) elke dag wel gefrustreerd. Sowieso van binnen, maar regelmatig kwam dat er ook uit. En die mensen die me wat beter kennen, waaronder mijn dochter, weten dat dat geen pretje is om dan bij mij in de buurt te zijn.

 

Stap voor stap

Maar die zondag lukte het. En daarom besloot ik er nog een dag aan vast te plakken. En nog een en nog een. En ik haalde de volgende zondag. En daarna nog een. En ik passeerde een maand. En een kwartaal. En ik passeerde de honderd dagen. Recentelijk tikte ik maand vier af. En nu dus achttien weken.

Niet overnight. Wel succes.

Er is een gezegde dat stelt: “It takes twenty years to become an overnight suscces”. (Je hebt twintig jaar ploeteren nodig tot je van de een op de andere dag en succes bent). Ik voel me al heel tevreden maar nog niet geheel een succes. Wel is het zo dat ik zo’n twintig jaar in een struggle heb gezeten met mezelf, waar ik recentelijk voor een groot deel afstand van heb kunnen nemen.

 

Het probleem

Door aanleg, door geschiedenis en door keuzes ben ik in reflexen gegroeid die contraproductief werkte. Mijn grootste kracht, mijn taligheid, werd mijn grootste valkuil. Ik verschuilde mijzelf achter woorden en redeneringen en bouwde een muur om mij heen. Gevoel voelde als een bijproduct van falen en ik wilde niet falen  dus ik wilde niet voelen.

De oplossing

Op een moment dacht ik dat ik niet verder kon zinken. Dus ik kon alleen nog maar omhoog. Ik wilde me overgeven en ik wilde me openstellen. Dit deed ik op twee manieren.

 

Je eigen waarde ontdekken door de hulp van anderen.

De eerste manier is dat ik met mensen ben gaan praten. Eerst met één. Toen nog een. En nog een. Ik deelde met hen mijn pijn en twijfels. Maar ook mijn noden en angsten.   Toen ik mijn eigen waarde niet kon zien heb ik hem geleerd in de mensen die mij waardig genoeg vonden om naar te luisten. Die mij wilde helpen. Die er waren toen ik mezelf niet meer kon helpen.

 

Een schare die ik niet tellen kan.

Langzaam maar zeker, en steeds opnieuw,  ervoer ik dat de lijst van mensen die me wilde helpen groter werd. En nu voelt die oneindig. In de hulp van anderen heb ik mijn eigenwaarde teruggekregen. Want als zij mijn waarde zien, dan zal die er ook echt wel zijn.

 

Je hart ontdekken door hem al zingende open te breken.

Om beter bij mijn gevoel te komen ben ik weer liedjes gaan schrijven. Dat deed ik al eerder, maar vooral met mijn hoofd. Ik was vooral verhalen aan het vertellen waarvan ik dacht dat anderen ze wilde horen.
Nu had ik me tot doel gesteld om dichter bij mijn gevoel te komen. En zo begon het project ‘Songs of Love’ over de Liefde en andere zaken die het hart raakten. Eerst als dagelijks ritueel. Elke dag schreef ik een lied. Zo kwam ik in een flow en focus die me dichterbij mijn pijn bracht, maar ook bij het zicht op groei en goede dingen.

 

En plots was daar de liefde.

Langzaam aan begon ik mijn authenticiteit te vinden en vielen angsten en frustraties weg. Met elk nummer dat ik schreef voelde ik een heling in mijn ziel. Met één nummer per dag overschreed ik plots de honderd lijn. En ben ik gestopt met tellen. Ook schrijf ik niet meer elke dag. Maar het doel is geslaagd. Ik heb weer hoop. En ik geloof weer in de Liefde.

Van één naar honderd in…

Op veel vlakken in mijn leven ging ik van één naar honderd. En niet de honderd is het doel. Er is namelijk geen eindpunt. Er is namelijk geen volmaakt. Het draait juist om dat ene. Die ene vriend die je net op dat ene moment nodig hebt. Dat ene lied dat je hart raakt. Die ene dag dat het je lukt om gewoon tevreden te zijn.
Houd vast aan dat ene en blijf steeds van die goude enkelingen toevoegen. Zodat je op een gegeven moment kunt terug kijken en het lijkt alsof je bergen hebt verzet en de hemel op aarde hebt gebracht.

 

Onverwacht. Niet in eigen kracht.

Dankbaar.

***

Hieronder één van mijn liedjes: Hoog

Hoog

Ik kijk dankbaar terug op jij en ik
Dit had ik alleen
Nooit kunnen bereiken

Jij hielp mij boven mijzelf uit
Dankzij jou
Moesten al mijn bezwaren wijken.

De angst om door te gaan
De angst om stil te staan
De angst voor kil verstand
De angst voor hand in hand

Jij gaf mij geloof
Jij tilde mij omhoog
Jij gaf mijn gedachten vleugels
Als het mij weer eens bevloog

Soms dan kijk ik even naar omlaag
Ik zie mijzelf daar nog door het stof heen dwalen
Jij gaf mij geen waarheid op de vraag
Maar vulde mijn dagen met wondere verhalen.

De angst om door te gaan
De angst om stil te staan
De angst voor kil verstand
De angst voor hand in hand

Jij nam ze bij me weg
Ik kwam bij mezelf terecht
Ik gaf mij aan jouw
Jouw liefde voelde echt.