Lente

De lente is weer begonnen. Zo het schijnt.

Maar vorige week had niet iedereen dat in de gaten. Vorige week was het ook nog een heel klein beetje winter. En dat bedoel ik dan vooral metaforisch. Wie het nieuws gevolgd heeft kan raden waar ik het over heb.

 

Ik ben een man zonder visie
We mochten deze week weer stemmen. Het was weer een feest voor de democratie. Maar niet iedereen was blij met de uitslag. Waar sommigen een overwinning vierden, noemden anderen het een zwarte bladzijden in  onze geschiedenis.

Wat ik ervan vindt? Niet zoveel eigenlijk. Ik profileer mezelf regelmatig als ‘de man zonder visie’. Ik kan namelijk niet zeggen wat ‘het beste is voor de wereld’. Ik zie soms door het geboom het bos niet meer.

Maar de wetenschap dan?   Zeker kunnen we ook gaan voor de wetenschappelijke benadering. En de feiten op tafel leggen. Feiten die onze inzichten kunnen onderbouwen. Maar waar jij en ik tot een ander inzicht komen wordt het al snel een wedstrijd om wie de grootste heeft.

En omdat ik ruimte nodig heb voor mijn inzicht heb ik geen ruimte meer voor jou.


Ik ben een man met passie

Tuurlijk heb ik wel een visie. Maar waarom zou jou dat interesseren. Mijn ervaring leert dat je pas iemands oor hebt als je iemands hart hebt. En dat je elkaar echt niet gaat vinden als je alleen elkaars visie begrijpt. Je vindt elkaar pas als je elkaars passie begrijpt.

Ik geloof in het geven van ruimte aan het onbegrijpbare.  Dat is geen onverschilligheid. Dat is ook iets anders dan water bij de wijn. Dat is open staan voor wat de ander te bieden heeft. Zodanig open staan voor de andere dat deze je hart kan raken. Maar ook kan breken. In vertrouwen dat de ander dat niet zal doen.

Zo is voor mij de liefde. En ik voel hem. Ergens kriebelt het in mijn buik omdat ik denk dat we samen mooie dingen kunnen doen. Ik op mijn manier en jij op de jouwe. Misschien zitten wel allebei wel mis.

Maar jou, jou wil ik nooit missen.

Pasen staat weer voor de deur

Binnenkort vieren we weer Pasen. Het feest van het nieuwe leven. Het feest van de passie.

Sommige mensen vieren dan dat er ondanks de dood (of juist daardoorheen) iets moois ontstaat. Iets wat geen mens ooit heeft kunnen bedenken.

Anderen genieten gewoon van een paar mooie vrije dagen.

Ik ga beide doen. Vieren en genieten. Want echt vrij zijn zijn we als onze medemens en zelfs de dood ons geen angst meer aanjaagt. Echte vrijheid is als we voluit kunnen samenleven.

Iedere dag opnieuw.

https://www.youtube.com/watch?v=38Oroaa6pNo&index=16&list=PLkf6xuXQQIqpnvKKV38HZGYpUv36JTXb_